Πέμπτη, 13 Δεκεμβρίου 2007

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΚΛΑΡΙΝΟΘΕΟΥ ΠΕΤΡΟΛΟΥΚΑ ΧΑΛΚΙΑ







Πως ασχοληθήκατε με το κλαρίνο;


Είναι οικογενειακή υπόθεση. Είναι εντολή που την δίνει ο πατέρας στον γιο. Αυτή την εντολή πήρε και η οικογένεια πολλά χρόνια πριν από τον προπάππου μου. "Κοίτα παιδί μου -είχε πει ο προπάππους μου στον πατέρα μου-, κάθε γενιά της οικογένειάς μας θα πρέπει να βγάζει από τα σωθικά της έναν μεγάλο κλαριντζή. Έναν άνθρωπο σωστό, αληθινό, πιστό κι ειλικρινή". Έτσι κι έγινε, ο πατέρας μου έγινε μάστορας κι εκείνος του κλαρίνου και όταν ήρθε η ώρα μου την μετέφερε κι εγώ με την σειρά μου την έδωσα στον γιο μου, τον Μπάμπη Χαλκιά, κι αυτός με τη σειρά του στο δικό του γιο, στο εγγονάκι μου, τον 16χρονο σήμερα Πετρολούκα, τη μεγάλη μου αδυναμία....

Τι σας πειράζει περισσότερο;

Η αδιαφορία των νέων για την παράδοσή μας. Φοβάμαι μήπως χάσει τον δρόμο του ο εγγονός μου... Οι νέοι δεν αγαπούν τη παράδοση. "Τι νέος είσαι εσύ που παίζεις την Καραγκούνα;" του λένε οι συμμαθητές του. Είπα στα αστεία μια μέρα στον γιο μου, να μου δώσει το παιδί να πάμε μαζί να απομονωθούμε στο βουνό για κάνα δυο χρόνια και να μας φέρνει μόνο να τρώμε για να μην αφήσει ο εγγονός μου το κλαρίνο...

Όσο αστεία κι αν το λέτε πάντως τουλάχιστον εσείς ζήσατε αυτή την απομόνωση μέχρι να καταφέρετε να μάθετε κλαρίνο...

Όταν ήμουν πολύ μικρός, έντεκα χρονών, ο πατέρας μου με πήγε σε ένα γκαράζ στα Γιάννενα για να μάθω μηχανικός αυτοκινήτων. Όμως εγώ δεν καταλάβαινα τίποτα. Βρήκα ένα ξύλο, κάνω έξι τρύπες και χωμένος σε ένα λάκκο αρχίζω να φυσάω μέχρι να σκάσω. Δεν ήθελα να σταματήσω. Αντί για σπατάλη της αναπνοής, αυτό για μένα ήταν το οξυγόνο μου...Το έχω ξαναπεί, το κλαρίνο δοξάζει το μεγαλείο της ψυχής...

Ωστόσο δεν μείνατε εκεί. Φύγατε για την Αμερική...

Ξενιτεύτηκα όπως και πολλοί άλλοι συντοπίτες μου στην Αμερική. Οι Ηπειρώτες ξέρουν καλά τι θα πει ξενιτιά. Έμεινα είκοσι χρόνια στη Νέα Υόρκη. Έφτιαξα το δικό μου μαγαζί, παρέα πάντα με το κλαρίνο. Έπαιζα σκάρο στους ξένους, ηπειρώτικα μοιρολόγια χωρίς καμία προσπάθεια να τα μεταλλάξω. Έπαιζα όπως τα ήξερα από το '60. Όπως τα είχα μάθει στον τόπο μου. Στο μαγαζί ερχόντουσαν μαύροι, κίτρινοι, άνθρωποι απ' όλο τον κόσμο και μου ζητούσαν να παίξω κλαρίνο αληθινό. Πέστε του να παίξει εκείνα τα ηπειρώτικα" έλεγαν στους σερβιτόρους. Άκουγαν σιωπηλοί κι έκλαιγαν....

Από τότε είχατε μάθει γιατί το κλαρίνο μπορεί να συγκινήσει και να συνδυαστεί με άλλες μουσικές από τον υπόλοιπο κόσμο...

Το κλαρίνο συγκινεί. Οι ήχοι της Ηπείρου κλείνουν μέσα τους τον άνθρωπο και τα αισθήματά του. Την ψυχή του... Κλαίμε από χαρά αλλά και από λύπη και το κλαρίνο ξέρει πώς να τα διηγείται όλα αυτά. Όσο περνούν τα χρόνια τόσο πιο βαθιά μπαίνω στην ουσία του κλαρίνου. Κάθομαι και φέρνω στο μυαλό μου, στα 70 μου χρόνια σήμερα, την εποχή των 18 μου χρόνων. Μαζί με τις αναμνήσεις έρχονται ήχοι τους οποίους αναπαράγω διαφορετικά, ανάλογα με το περιβάλλον μέσα στο οποίο βρίσκομαι. Δεν παίζω ποτέ το ίδιο κομμάτι... Αυτό είναι το παράξενο σε μένα. Αυτοσχεδιάζω ανάλογα με το περιβάλλον μέσα στο οποίο βρίσκομαι. Το μάτι μου και η σκέψη μου συνεργάζονται. Μπορεί να μη βλέπω τους ανθρώπους που έχω μπροστά μου στα μαγαζιά ή στις συναυλίες. Όμως καταλαβαίνω πώς νιώθουν. Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει και με τους διαφορετικούς μουσικούς αυτών των συναντήσεων. Αφήστε που η Ινδική μουσική είναι πολύ κοντά σε αυτή την συναισθηματική ένταση που βγάζει το κλαρίνο...

Πότε γυρίσατε από τη Νέα Υόρκη;

Για μια βδομάδα μόνο θα πήγαινα κι έμεινα 20 χρόνια. Γύρισα αρχές του ’80. Ήταν Σάββατο βράδυ στη Νέα Υόρκη κι άκουσα στο ραδιόφωνο ότι θα δινόταν μια συναυλία στην Αθήνα, στο Ολυμπιακό Στάδιο για τα θύματα ενός σεισμού. Θα πάω κι εγώ, είπα. Πήρα την άλλη μέρα το πρωί το κλαρίνο μου για να κάνω ένα - δύο τραγουδάκια κι εγώ γι' αυτό τον ιερό σκοπό. Γύρισα στην Ελλάδα και πήγα να δηλώσω συμμετοχή. Κανείς δεν με γνώριζε. Έμαθα ότι το πρόγραμμα ήταν κλεισμένο. Δεν πειράζει, είπα στους διοργανωτές. Θα παίξω στο τέλος κι όποιος με ακούσει με άκουσε... Έτσι κι έγινε. Όταν τέλειωσαν όλοι, ανέβηκα στη σκηνή. Κανείς δεν με γνώριζε... Έπαιξα ένα σκάρο. Ο κόσμος άρχισε να φωνάζει: κι άλλο, κι άλλο... Πέταγαν τα παλτά τους στον αέρα... Θα γύριζα πίσω στην Αμερική αλλά ο κόσμος με κράτησε... Ξέρεις, αυτός που ξενιτεύεται γνωρίζει δύο πατρίδες και είναι δύο φορές δυστυχισμένος. Γιατί στην ουσία είναι χωρίς τόπο.

Τι να περιμένουμε από εσάς στην παράσταση του Λυκαβηττού;

Έχω ετοιμάσει καινούργια τραγούδια αλλά και μερικά από αυτά που έχουμε παίξει και σε παλαιότερες συναυλίες μας εγώ και οι Ινδοί. Το πιο εντυπωσιακό είναι η νέα μας ομάδα, οι αφρικανοί μουσικοί. Περιμένω πως και πως να δω πως μπορούν να με ακολουθήσουν. Έχω μάθει επίσης ότι θα έχει και αυτούς τους ινδούς που θα παίζουν με τις φωτιές. Κι εμείς έχουμε έθιμα με φωτιές, τα αναστενάρια. Νομίζω ότι θα είναι αρκετά καλή βραδιά...

Τι σας βοηθάει και σας δίνει κουράγιο τόσα χρόνια;

Δεν ξέρεις πόσο μ' έχουν βοηθήσει τα βουνά της Ηπείρου στη μουσική μου... Όταν έφτιαξα τα ποιμενικά, πήγα εκεί κι έζησα στη φύση. Ανέβηκα - κατέβηκα τα βουνά, άκουσα τους ήχους από τα κουδούνια των κοπαδιών, το φύσημα του αέρα, τον αχό του ποταμού κι όλα αυτά τα έκανα ήχους. Συλλογιζόμουνα τη φύση κι έπαιζα... Κι οι παππούδες μας το ίδιο έκαναν. Έχυσαν το αίμα τους να κρατήσουν αυτόν τον τόπο και τα κατορθώματά τους έγιναν ήχοι τραγουδιών. Θα είμαι ευχαριστημένος να πεθάνω και να ξέρω ότι κάποιοι θα καταφέρουν να τα κρατήσουν ζωντανά.

1 σχόλιο:

AfoviaHappiness είπε...

Greek reliefing laments called mirol'oyia, come from the ancient word/custom "myro", cry (Iliad Z373, X427). They are never fatalist as many fearful civilizations are...
"Ανέβηκα - κατέβηκα τα βουνά, άκουσα τους ήχους από τα κουδούνια των κοπαδιών, το φύσημα του αέρα, τον αχό του ποταμού κι όλα αυτά τα έκανα ήχους. Συλλογιζόμουνα τη φύση κι έπαιζα... Κι οι παππούδες μας το ίδιο έκαναν. Έχυσαν το αίμα τους να κρατήσουν αυτόν τον τόπο και τα κατορθώματά τους έγιναν ήχοι τραγουδιών. Θα είμαι ευχαριστημένος να πεθάνω και να ξέρω ότι κάποιοι θα καταφέρουν να τα κρατήσουν ζωντανά".
Άξιος!
Σε ευχαριστούμε, όπως και το φίλο που έβαλε εδώ τη συνέντευξη !
Θα ήθελα για το νόημα μόνο τής αποσιωπημένης λέξης μυρολόγια να προσθέσω ότι από τα αρχαία χρόνια ως μύρω/-ομαι=δακρύζω, θρηνώ (Ιλ.Z373, X427) μέχρι σήμερα, ΠΟΤΕ' στους Έλληνες και άλλους φιλειρηνικούς λαούς, όσο και να βασανίστηκαν, τα ανακουφιστικά, θρηνώδη τραγούδια δεν ήταν μοιρολατρικά όπως μας προσάπτουν άστοχα αλλά δόλια όσοι διαδίδουν για την παραδοσιακή μουσική μας τη λέξη μοιρολόγια, και παρασέρνουν και άλλους.
Όποιος έχει τραγουδήσει, παίξει ή ακούσει με καλή καρδιά μυρολόι, ξέρει ότι δεν είναι καταθλιπτικό, όπως τα πολυδιαφημισμένα ασιατικά με τους λυγμούς τους.
Μια άμυνα υπέρ της συμφιλιωτικής παράδοσής μας είναι και η αποκατάσταση της αλήθειας σχετικά με κάθε πτυχή της.
Φίλοι, συνεχίστε άφοβα να τραγουδάτε και να μοιράζεστε με όσο το δυνατό περισσότερους τη λυτρωτική μουσική μας !
Σας ευχαριστώ πολύ για την υπομονή σας.