Πέμπτη, 13 Δεκεμβρίου 2007

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΗΠΕΙΡΟΥ

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΗΠΕΙΡΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΕΡΙΟΧΩΝ ΤΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΕΩΣ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ.


ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ


Φαίνεται πως η Ήπειρος με το κλίμα της και τα πολλά δάση, ήταν κατάλληλος τόπος για την εγκατάσταση και διαμονή των ανθρώπων – κυνηγών της προϊστορικής περιόδου. Υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους τόπους εγκατάστασης των ανθρώπων που κατοικούσαν στην Ελλάδα την Παλαιολιθική Εποχή. Σε ανασκαφές του 1962 ανακαλύφθηκαν θέσεις – κατοικίες ανθρώπων της εποχής στην κοιλάδα του Λούρου, βορείως της Φιλιππιάδας. Σημαντικότατα ευρήματα έχει φέρει στην επιφάνεια η αρχαιολογική σκαπάνη του Καθηγητή Σωτήρη Δάκαρη στις περιοχές γύρω από την πόλη των Ιωαννίνων. Βρέθηκαν κεραμικά και ξίφη της Μυκηναϊκής εποχής όπως επίσης και ανάλογα που μοιάζουν με την μακεδονική τεχνοτροπία, κάτι που κάνει τους αρχαιολόγους να υποθέτουν για την μετακίνηση λαού από την Μακεδονία προς την Ήπειρο.
Αργότερα η περιοχή αυτή συνδέεται άμεσα με τους Δωριείς. Οι Ηρακλείδες είχαν εγκατασταθεί σ’ αυτόν τον τόπο και είναι αυτοί που οδήγησαν τους Δωριείς προς τον Νότο.
Ανέκαθεν απομονωμένη η Ήπειρος από την υπόλοιπη Ελλάδα, εκείνο όμως που τη συνέδεε με τους λοιπούς γειτονικούς και μη λαούς, ήταν η Δωδώνη. Εκεί λατρευόταν ο Δωδωναίος Δίας («Ζεύ, άναξ δωδωναίε Πελασγικέ…» κατά τον Όμηρο), εκεί υπήρχε το Μαντείο, ισάξιο εκείνου των Δελφών.
Πολλά και τα ηπειρώτικα φύλα που κατοικούσαν στην ευρύτερη περιοχή, από τις παραλίες έως τις κορφές της Πίνδου και από Ιλλυρία έως Ακαρνανία. Υπολογίζεται σε 14, αναφέρονται όμως αποδεδειγμένα μόνον 11: Χάονες, Μολοσσοί, Θεσπρωτοί, Κασσωπαίοι, Αμφιλόχες, Αθαμάνες, Αίθικες, Τυμφαίοι, Ορέστες, Παρωραίοι και Ατιντάνες. Κυρίαρχο φύλο φαίνεται πως ήταν οι Θεσπρωτοί οι οποίοι είχαν κυριαρχήσει εξουσιαστικά σε ολόκληρη την Ήπειρο. Θεσπρωτική ήταν και η Δωδώνη μέχρι το τέλος του 5ου π.Χ. αιώνα. Μυκηναϊκές αποικίες είχαν δημιουργηθεί στις παράκτιες περιοχές. Η Τορύνη (κοντά στη σημερινή Πάργα) και η Εφύρα. Οι Ηλείοι είχαν αποικήσει το Βουχαίτιο, την Ελάτεια, την Πανδοσία, τις Βατιές…
Από τον 8ο π.Χ. αιώνα έως τον 5ο οι Κορίνθιοι και οι Ηλείοι ίδρυσαν πολλές αποικίες τους στα παράλια της Ηπείρου, με σημαντικότερες την Αμβρακία (Κορινθίων το 625 π.Χ.) και το Ανακτόριο (από τους Αμβρακείς λίγο αργότερα). Ακολουθεί η άνοδος της δύναμης των Μολοσσών οι οποίοι εκτοπίζουν τους Θεσπρωτούς και γίνονται κυρίαρχοι της Ηπείρου. Τώρα συνενώνουν τους Ηπειρώτες που αποκτούν κοινή φυλετική συνείδηση και που κατορθώνουν να εκτοπίσουν τους αποίκους με τη βοήθεια των Μακεδόνων οι οποίοι κράτησαν για τον εαυτό τους την Αμβρακία. Πρωτεύουσα των Μολοσσών γίνεται η Πασσαρώνα.


ΚΛΑΣΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ


Η Κλασική ιστορική περίοδος, συμπίπτει με την άνοδο στο θρόνο των Ηπειρωτών του Βασιλιά Θαρύπα. Κατά τον Πελοποννησιακό πόλεμο ο Θαρύπας παίρνει το μέρος των Αθηναίων, σε αντίθεση με την έως τότε πολιτική που τα ισχυρότερα ηπειρωτικά φύλα είχαν ταχθεί με το μέρος των Σπαρτιατών.
Το ανοδικό έργο του Βασιλιά Θαρύπα συνέχισε ο διάδοχός του Αλκέτας, ο οποίος στο μεταξύ είχε καταφύγει στη Σικελία μετά την ήττα των Αθηναίων από τους Σπαρτιάτες. Οι Μολοσσοί προσχωρούν ξανά στην Αθηναϊκή συμμαχία, τη Β’ αυτή τη φορά (375 π.Χ.). Οι συγγενικές σχέσεις των Μολοσσών με τον Βασιλιά της Μακεδονίας Φίλιππο (πατέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου) αποκτούν την εύνοια της ανερχόμενης Ελληνικής δύναμης την οποία και εκμεταλλεύονται. Η κυριαρχία του Αλκέτα επεκτείνεται από το Βουθρωτό (βρίσκεται στη Βόρεια Ήπειρο σήμερα) μέχρι τον Αμβρακικό και με διέξοδο στο Ιόνιο.
Οι πόλεις της Μολοσσίδος κατά τα χρόνια της βασιλείας του Θαρύπα και του Αλκέτα, γνώρισαν μεγάλη ανάπτυξη. Σημαντική πρόοδος και οικιστική εξέλιξη σημειώθηκε σε όλη την Ήπειρο.
Την ίδια περίοδο, οι Κασσωπαίοι ακολουθούν το δικό τους δρόμο. Αποσπάστηκαν από την κυριαρχία των Θεσπρωτών και δημιουργούν το δικό τους, ανεξάρτητο κράτος, με πρωτεύουσα την Κασσώπη (κάτω από τα βουνά του Ζαλόγγου), ερείπια της οποίας σώζονται μέχρι και σήμερα. Ακολουθεί η ίδρυση του κοινού των Μολοσσών (385 π.Χ.) το οποίο μετεξελίσσεται σε Συμμαχία των Ηπειρωτών (330 – 325 π.Χ.) για να καταλήξει στο Κοινό των Ηπειρωτών (233 π.Χ.) οπότε και καταλύθηκε η Βασιλεία στο κράτος των Μολοσσών, του πιο ισχυρού φύλου.
Της τελευταίας αυτής περιόδου ως πιο αξιόλογος Βασιλιάς αναδεικνύεται ο Πύρρος.


ΡΩΜΑΪΚΗ ΚΑΙ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΕΠΟΧΗ


Ακολουθεί η Ρωμαϊκή περίοδος με την κατάκτηση και της Ηπείρου η οποία είχε ταχθεί με το μέρος των Μακεδόνων, όταν οι τελευταίοι έκαναν προσπάθειες να αποτρέψουν τη Ρωμαϊκή κυριαρχία. Μάλιστα, όταν βασιλιάς των Μακεδόνων ήταν ο Περσέας ο οποίος ηττήθηκε από τους Ρωμαίους, αυτοί ως αντίποινα κατέστρεψαν 70 ηπειρωτικές πόλεις και χιλιάδες κάτοικοι πουλήθηκαν ως δούλοι! Την περίοδο αυτή (Ρωμαϊκή) το μόνο ουσιαστικά ιστορικό γεγονός που έχει καταγραφεί στην Ιστορία και αφορά την Ήπειρο είναι η ίδρυση της Νικόπολης (30 π.Χ.).
Και η ιστορία των Ηπειρωτών συνεχίζεται…

Την πρώτη περίοδο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, η Ήπειρος, ως απέχουσα πολύ από το κέντρο και λόγω του άγονου του εδάφους της, βρισκόταν στο περιθώριο των εξελίξεων. Από τον 10ο αιώνα όμως, αρχίζει να αναζωογονείται εξαιτίας της γειτνίασης με την Δύση και της μετατοπίσεις του κέντρου βάρους του Βυζαντινού Κράτους προς τα δυτικά.
Το 13ο αιώνα η Ήπειρος γνώρισε τη μεγαλύτερη ανάπτυξή της κατά τη μεσαιωνική διαδρομή της με την ίδρυση του Δεσποτάτου της Ηπείρου μετά την άλωση της Πόλης από τους Φράγκους.
Οι σπαραγμοί των λαών δεν έχουν τέλος.
Οι Βούλγαροι νικάνε τον ηγεμόνα του Δεσποτάτου Θεόδωρο Άγγελο και καταλαμβάνουν ένα μέρος του Δεσποτάτου το οποίο χωρίζεται σε δύο μέρη, το Ανατολικό με πρωτεύουσα τη Θεσσαλονίκη και το Δυτικό με πρωτεύουσα την Άρτα. Παρακμασμένο πια, περνάνε από εδώ και οι Σέρβοι για να υποταχθεί τελικά στο Δούκα της Λευκάδος Κάρολο Α’ Τόκκο που ίδρυσε την Ηγεμονία της Ηπείρου και Δυτικής Ελλάδος.


ΝΕΟΤΕΡΗ ΕΠΟΧΗ


Μετά από το θάνατο του Καρόλου, το κράτος διαμελίζεται και γίνεται εύκολη λεία για τους Τούρκους οι οποίοι το 1431 κατέλαβαν τα Ιωάννινα και το 1449 ολοκλήρωσαν την κατάληψη κυριεύοντας και την Άρτα. Ακολουθούν οι Βενετοί που καταλαμβάνουν αρκετά φρούρια στα παράλια, ώσπου τελικά, μεταξύ Τούρκων και Βενετών υπογράφεται συμφωνία που παραχωρούσαν οι πρώτοι την Πρέβεζα στους δεύτερους. Χωρίς όμως και να πάψουν να συγκρούονται για την επικράτησή τους στην Ήπειρο.
Από τον 16ο αιώνα και μετά τα Ιωάννινα αρχίζουν να αναδεικνύονται σε ένα από τα πιο αξιόλογα πνευματικά και οικονομικά Ελληνικά Κέντρα με την ίδρυση πολλών Σχολείων και το εμπορικό δαιμόνιο το οποίο «απέκτησαν» λόγω της μεγάλης ανέχειας. Ταυτόχρονα, οι εξεγέρσεις για την αποτίναξη του τουρκικού ζυγού, δεν εξέλιπαν. Κυριότερες εκείνες του Διονυσίου Φιλοσόφου («Σκυλοσόφου» κατά του Τούρκους) το 1611 και την επανάσταση των Χειμαρριωτών το 1690 οι οποίες όμως κατέληξαν σε μεγαλύτερη καταπίεση των Ελλήνων. Οι τελευταίες δεκαετίες του 18ου αιώνα συνοδεύτηκαν από την παρουσία του Αλή Πασά Τεπελενλή και τους αγώνες των Σουλιωτών εναντίον του για την διατήρηση της ανεξαρτησίας τους. Η Αυλή όμως του Πασά υπήρξε και η μεγαλύτερη «Σχολή Πολέμου» για τους υπόδουλους Έλληνες αφού εκεί εθήτευσαν σπουδαίοι μετέπειτα οπλαρχηγοί. Η αντιπαλότητα εξάλλου Αλή Πασά και Πύλης ωφέλησε τα μέγιστα τον ελληνικό αγώνα. Τελικώς, ο Σουλτάνος βγήκε νικητής από την αναμέτρηση με τον Αλή, ταυτόχρονα όμως σπουδαία μνημεία και βιβλιοθήκες των Ιωαννίνων – κυρίως – καταστράφηκαν.
Γόνος της Ηπειρωτικής γης και ο Νικόλαος Σκουφάς από το Κομπότι της Άρτας, ιδρυτής και πρωτεργάτης της Φιλικής Εταιρείας (1814), πρωτοστάτησε στην προετοιμασία του ξεσηκωμού και της λευτεριάς.
Οι συνεχείς απελευθερωτικοί αγώνες των Ελλήνων για την αποτίναξη του ζυγού, επέφεραν θετικά αποτελέσματα. Το συνέδριο του Βερολίνου το 1878 αποφάσισε την παραχώρηση στο ελεύθερο Ελληνικό Κράτος της περιοχής μέχρι τον Καλαμά ποταμό, αλλά τελικά προσαρτήθηκαν τα μέρη μέχρι τον Άραχθο και με την Άρτα να ελευθερώνεται. Η υπόλοιπη Ήπειρος ελευθερώθηκε μόλις το 1913. Τότε απελευθερώθηκαν και πολλές περιοχές της Βορείου Ηπείρου που όμως παραχωρήθηκαν στο νεοσύστατο Αλβανικό Κράτος κι έτσι το αίμα που χύθηκε δεν επέφερε άμεσα αποτελέσματα.
Όμως, τον Φεβρουάριο του 1914 οι Βορειοηπειρώτες επαναστάτησαν κηρύσσοντας την αυτονομία της περιοχής των. Τον Οκτώβριο του ίδιου έτους η Ελλάδα κατέλαβε τη Βόρεια Ήπειρο, την οποία όμως εγκατέλειψε το 1916 μετά από αξίωση της Ιταλίας. Γνωστή είναι η ιστορία της Ηπείρου κατά την διάρκεια των πρώτων ετών του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου οπότε και έγινε το κύριο θέρετρο των Ελληνο – Ιταλικών συγκρούσεων.


ΟΙ ΒΑΣΙΛΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΗΠΕΙΡΟΥ – ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ


Από τον 4ο π.Χ. αιώνα φαίνεται ότι η Ήπειρος ξανοίγεται έξω από τα στενά της όρια. Ήταν τότε που αναπτύχθηκαν σχέσεις εξ αγχιστείας με την ανερχόμενη ελληνική δύναμη, τους Μακεδόνες. Πρώτος ο βασιλιάς Αλκέτας, που αναρριχήθηκε στο θρόνο το 385 π.Χ. (διάδοχος του Θαρύπα), συμμαχεί με τους Μακεδόνες. Γιοί του Αλκέτα ήταν ο Αρύββας και ο Νεοπτόλεμος ο Α’ ο οποίος βασίλευε στην Ήπειρο. Κόρη του Νεοπτόλεμου η Ολυμπιάδα, η οποία έγινε σύζυγος του Μακεδόνα βασιλέα Φιλίππου, πατέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Αδελφός της Ολυμπιάδας ήταν ο Αλέξανδρος ο οποίος έχασε το θρόνο του από τον Αρύββα. Ο Φίλιππος εισβάλλει στην Ήπειρο, νικάει τον Αρύββα και αποκαθιστά στον θρόνο του τον Αλέξανδρο (τον κουνιάδο του, θα λέγαμε σήμερα). Ταυτόχρονα, επέβαλε την κυριαρχία του και στις αποικίες των Ηλείων Βούχετα, Πανδοσία, Ελάτεια και Αμβρακία. Η Ολυμπιάδα με τον Φίλιππο απέκτησε δύο παιδιά, τον Αλέξανδρο (που η ιστορία επονόμασε Μέγα) και την Κλεοπάτρα. Όταν ο Φίλιππος παντρεύτηκε την κόρη του Άτταλου Κλεοπάτρα, η Ολυμπιάδα αποσύρθηκε στην γενέτειρα Ήπειρο. Μετά τη δολοφονία του Φιλίππου (336 π.Χ.) εκδικήθηκε την «αντίπαλό της». Με την άνοδο στον θρόνο των Ηπειρωτών του ανιψιού της Νεοπτόλεμου του Β’ ( υιού του Αλέξανδρου των Μολοσσών) η Ολυμπιάδα είχε μεγάλη εξουσία, αφού ο Νεοπτόλεμος βασίλευε υπό την κηδεμονία της για ένα μεγάλο διάστημα. Το 316 πολιοκρήθηκε στην Πύδνα της Μακεδονίας από τον Κάσσανδρο, συνελήφθη και θανατώθηκε.


ΤΟ ΚΟΙΝΟ ΤΩΝ ΗΠΕΙΡΩΤΩΝ

Στις αρχές του Πελοποννησιακού πολέμου οι Χάονες και οι Θεσπρωτοί είχαν καταργήσει τη βασιλεία. Περί το 385 π.Χ. δημιουργήθηκε το «Κοινό των Μολοσσών». Σ’ αυτό συμμετείχαν 15 μικρά φύλα τα οποία εκπροσωπούσαν ετήσιοι άρχοντες. Επικεφαλής, βέβαια, του Κοινού ήταν ο Βασιλεύς των Μολοσσών, του ισχυρότερου δηλαδή φύλου. Η οργάνωση φαίνεται να ήταν δημοκρατική, αφού ο αντιπρόσωπος κάθε φύλου είχε δικαίωμα ψήφου και οι αποφάσεις ελαμβάνοντο κατά πλειοψηφία. Πενήντα περίπου χρόνια αργότερα το Κοινό των Μολοσσών διαδέχθηκε μια ευρύτερη συμμαχία, η Συμμαχία των Ηπειρωτών. Και, προφανώς, ήταν στρατιωτική σύμπραξη με αμυντικές και επιθετικές δραστηριότητες. Έδρα της είχε καταστεί η Δωδώνη και πάλι όμως με επικεφαλής τον Μολοσσό βασιλέα. Την εποχή αυτή, ως σπουδαιότερος βασιλιάς αναδείχτηκε ο Πύρρος. Το 233 η Συμμαχία των Ηπειρωτών μετεξελίχθηκε σε Κοινό των Ηπειρωτών το οποίο διατηρήθηκε έως το 168 π.Χ.

ΔΩΔΩΝΗ: ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΠΡΙΝ ΤΟΝ ΚΑΤΑΚΛΥΣΜΟ ΤΟΥ ΔΕΥΚΑΛΙΩΝΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΥΡΡΑΣ.


Η αρχαιότερη ηπειρωτική πόλη στους πρόποδες του βουνού Τόμαρος (Ολύτσικα). Το όνομα «Δωδώνη» που εδόθη, οφείλεται στην ομώνυμη κόρη του Ωκεανού και της Τηθύος.
Η αρχαιολογική έρευνα απεκάλυψε ότι υπήρχε ιερό από την 3η π.Χ. χιλιετία όπου λατρεύονταν η θεά Γη.
Πρώτοι κάτοικοι της πόλης αναφέρονται οι Σέλλοι. Η παράφραση αυτού του ονόματος από Σέλλοι σε Έλλοι, κατά τους ιστορικούς, έδωσε την ονομασία «ΈΛΛΗΝΕΣ»! Κατά την παράδοση, οι Σέλλοι – Έλλοι – Έλληνες κατοίκησαν σ’ αυτόν τον τόπο πριν ακόμα από τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνος και της Πύρρας! Κατά την ίδια παράδοση (υπάρχουν αρκετές παραλλαγές) αυτοί ήταν και οι πρώτοι ιερείς του ιερού του Δία, ως ευχαριστίες προς αυτόν για την σωτηρία του ανθρώπινου γένους , καθώς και οι πρώτοι από τα Πελασγικά φύλα που δημιούργησαν την ιερατική ιεραρχία και καθόρισαν τον τρόπο λατρείας του λαού προς τους θεούς.
Το Μαντείο: Στη Δωδώνη λατρεύονταν αρχικά μόνον ο Πελασγικός Νάιος ή Δωδωναίος Ζευς και αργότερα η Δήμητρα (Γη-μήτηρ), η Διώνη (μητέρα της Αφροδίτης, σύζυγος του Δία) και ο Απόλλων. Εκτός από τους άνδρες Σέλλους ιερείς, υπήρχαν και τρεις γυναίκες ιέρειες, οι «πέλειαι» (περιστερές), όμως οι χρησμοί δίνονταν μόνο από τους τρεις άνδρες. Ο πιο γνωστός τρόπος χρησμοδοσίας ήταν η ερμηνεία του ψιθύρου που δημιουργούσε ο αέρας περνώντας μέσα από τα φυλλώματα της ιερής βελανιδιάς (Φηγός) που ήταν η κατοικία του ιερού ζεύγους (Διά και της Διώνης). Σε μεταγενέστερους χρόνους η χρησμοδοσία δινόταν από τον ήχο που έδιναν τα «Δωδωναία χαλκεία», μεγάλα χάλκινα δοχεία με αστραγάλους.
Το μαντείο αυτό είχε μεγάλη ισχύ και επιρροή στα πράγματα της Ελλάδος. Ήταν πλουσιότατο από τα αναθήματα των πιστών.
Η πρώτη αναφερόμενη καταστροφή του Μαντείου συνέβη το 221 π.Χ. από τον Δορύμαχο (Αιτωλός στρατηγός) κι ακολούθησαν αυτές από τους Ρωμαίους το 168 π.Χ., οπότε την εποχή του Μεγάλου Κωνσταντίνου οι ιερείς εκδιώχθηκαν, ο χώρος μεταρρυθμίστηκε σε χριστιανικό ναό και ή περιοχή έγινε έδρα Επισκόπου. Σημαντικό ιστορικό γεγονός αναφέρεται το 362 μ.Χ. όταν ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου Ιουλιανός (ο Παραβάτης) προτού εκστρατεύσει κατά των Περσών, ζήτησε τον χρησμό του Μαντείου της Δωδώνης.
Το θέατρο: Περίφημο ήταν και το αρχαίο θέατρο που κατασκευάστηκε από τον βασιλέα Πύρρο με την ευκαιρία της καθιέρωσης της γιορτής των Ναΐων που γίνονταν κάθε τέσσερα χρόνια. Με τη Ρωμαϊκή κατάκτηση το θέατρο μετατράπηκε σε αρένα για θηριομαχίες, οπότε και ο τρόπος γνώρισε νέα ακμή.
Ο αρχικός αριθμός θέσεων θεατών ανήρχετο σε 18।000 με 20.000! Αριστερά της εισόδου του θεάτρου υπήρχε στάδιο.



ΝΙΚΟΠΟΛΙΣ: ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΚΑΙ ΚΛΕΟΠΑΤΡΑ


Η ονομασία καταδεικνύει την αιτία οικοδόμησής της. Ιδρύθηκε το 30 μ.Χ. από τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Οκτάβιο Αύγουστο σε ανάμνηση της νίκης του επί του, Ρωμαίου επίσης, στρατηγού Μάρκου Αντωνίου και της συμμάχου του, βασίλισσας της Αιγύπτου, Κλεοπάτρας, στη ναυμαχία του Ακτίου.
Ο Οκτάβιος συγκέντρωσε εκεί τους κατοίκους των πόλεων που είχαν ερημωθεί από τους Ρωμαίους, παραχωρώντας τους προνόμια και ατέλειες. Οχύρωσε την πόλη με τείχη, κατασκευάζοντας ταυτόχρονα μεγαλοπρεπή δημόσια και ιδιωτικά κτίρια.
Γρήγορα η πόλη έγινε σπουδαίο εμπορικό κέντρο και έφτασε σε μεγάλη ακμή.
Μετά την εκεί επίσκεψη του Αποστόλου Παύλου (διερχομένου προς τη Ρώμη σε μία από τις αποστολικές του περιοδείες), η Νικόπολη έγινε σπουδαίο χριστιανικό κέντρο.
Με τη διαίρεση της αυτοκρατορίας από τον Διοκλητιανό (293 μ.Χ.), η Νικόπολη έγινε πρωτεύουσα της Ηπείρου.
Η πόλη, όπως άλλωστε και όλη η Ήπειρος, γνώρισε πολλές επιδρομές. Στις αρχές του 5ου μ.Χ. αιώνα οι Γότθοι τη λεηλάτησαν. Ο Ιουστινιανός την ανακαίνισε και έδωσε το όνομά της στο νέο «θέμα» (ευρύτερη περιοχή) της Βυζαντινής πια αυτοκρατορίας. Από τον 8ο αιώνα άρχισε να παρακμάζει και τον 10ο αιώνα οι Βούλγαροι επιδρομείς την κατέστρεψαν. Δύο αιώνες μετά, η πόλη παρήκμασε οριστικά και οι λιγοστοί πια κάτοικοί της μετακόμισαν νοτιότερα και ίδρυσαν την Πρέβεζα.
Στις 12 Οκτωβρίου 1798 τα ερείπια της Νικόπολης έγινε πεδίο σκληρών μαχών। 300 Γάλλοι με επικεφαλής τον Λαλαλσέτ, 200 Πρεβεζιάνοι και 60 Σουλιώτες με αρχηγό τους τον Κίτσο Μπότσαρη ηττήθηκαν από τους 4.000 Τουρκαλβανούς του Μουχτάρ, γιου του Αλή πασά. Στο κέντρο της πόλης σώζονται ερείπια βασιλικής του 5ου – 6ου μ.Χ. αιώνα με ψηφιδωτό δάπεδο που παριστάνει όλη τη δημιουργία του κόσμου και αποτελεί ένα από τα σπουδαιότερα μνημεία των πρωτοχριστιανικών χρόνων. Με τις ανασκαφές βρέθηκαν επίσης θέατρο, υδραγωγείο και στάδιο ημικυκλικό στα δύο άκρα, παρόμοιο με στάδια της Μικράς Ασίας.




ΣΟΥΛΙ: ΚΑΣΤΡΟ ΛΕΥΤΕΡΙΑΣ


Περιοχή που ανήκει διοικητικά στην Θεσπρωτία. Ορεινοί όγκοι που πρωτοκατοικήθηκαν στα τέλη του 16ου αιώνα από μια ομάδα νομάδων Ηπειρωτών που θέλησαν να αποφύγουν τον Τουρκικό ζυγό. Στην αρχή ήταν ελάχιστοι που ζούσαν σε παραπήγματα και σκηνές. Με την πάροδο των χρόνων κι άλλοι φιλελεύθεροι κατέφευγαν εκεί και ίδρυσαν τέσσερις οικισμούς – χωριουδάκια, το ένα πλάι στο άλλο (Σούλι, Σαμονίβα, Κιάφα, Αβαρίκος), το «Τετραχώρι». Κέντρο της περιοχής έγινε το Σούλι, στο υψηλότερο μέρος, όπου κατοικούσαν οι «ευγενείς», οι οικογένειες δηλαδή που είχαν διαπρέψει σε διάφορες μάχες (Τζαβελλαίοι, Δράκοι, Δαγκλήδες, Μποτσαραίοι κ.α.). Τα επόμενα χρόνια χτίστηκαν στους πρόποδες των βουνών άλλα επτά χωριά, το Επταχώρι. Όλοι οι κάτοικοι ονομαζόταν Σουλιώτες και είχαν δημιουργήσει ένα είδος στρατιωτικής Ομοσπονδίας η οποία δέσποζε σε όλα τα γειτονικά μέρη, τους Παρασουλιώτες, οι οποίοι σε καιρό πολέμου κατέφευγαν στο Σούλι και μάχονταν με τους Σουλιώτες. Πλήρωναν όμως σε χρήματα ή τρόφιμα, «φόρο υποτέλειας» στους Σουλιώτες κι αυτοί στους Τούρκους για να διασφαλίζουν την αυτονομία τους.
Ο πληθυσμός των έντεκα χωριών του Σουλίου ανήρχετο στις 6.500 κατοίκους εκ των οποίων οι 1.700 μάχιμοι. Σε καιρό πολέμου όμως οι μάχιμοι ήταν περί τις 4.000.
Σημαντικό ρόλο στην κοινωνική τους ζωή διαδραμάτιζε η τήρηση του λόγου τιμής (μπέσα), ο απόλυτος σεβασμός της γυναίκας, η εκδίκηση (βεντέτα) και το φιλελεύθερο πνεύμα। Αυτή η «μία ομάδα γιδοκλεπτών» - κατά την έκφραση του Αλή πασά – έγιναν ο μεγάλος του πονοκέφαλος. Στην Τρίτη προσπάθειά του κατάφερε να τους καταλάβει, αλλά μόνον μετά την υπογραφή της συνθήκης στις 15 Δεκεμβρίου του 1803, την οποία, βεβαίως, καταπάτησε αμέσως. Κάθε χρόνο, την τελευταία Κυριακή του Μαΐου γίνεται αναπαράσταση της ανατίναξης του Κουγκιού από τον καλόγερο Σαμουήλ.




Ο ΧΟΡΟΣ ΤΟΥ ΖΑΛΟΓΓΟΥ


Ζάλογγο: Ιστορικό βουνό του Νομού Πρέβεζας. Έγινε γνωστό από τα γεγονότα που συνέβησαν τον Δεκέμβριο του 1803, αμέσως μετά τη συνθηκολόγηση των Σουλιωτών με τον Αλή πασά. Οι Σουλιώτες χωρισμένοι σε τρία τμήματα, αναχώρησαν από τις εστίες τους. Ένα απ’ αυτά κατευθύνθηκε προς τα νότια. Ο Αλής, καταπατώντας τη συμφωνία, έστειλε εκστρατευτικό σώμα εναντίον τους. Ο επικεφαλής του τμήματος αυτού των Σουλιωτών, Κουτσονίκας και οι μάχιμοι άντρες του, δεν μπόρεσαν να αντισταθούν αποτελεσματικά εναντίον των εχθρών। Όσοι διασώθηκαν αιχμαλωτίστηκαν. Έμειναν 57 γυναίκες οι οποίες για ν’ αποφύγουν τους διώκτες τους και καθώς είχαν βρεθεί στο βράχο επάνω από το Μοναστήρι του Ζαλόγγου, προτίμησαν να πεθάνουν ελεύθερες. Έριξαν στο γκρεμό τα παιδιά τους και οι ίδιες στη συνέχεια «πήραν τον ίδιο δρόμο»! Κορυφαία στιγμή του ελληνισμού και των ιδανικών της ελευθερίας! Επιβλητικό μνημείο δεσπόζει στην κορυφή του βράχου.




ΟΙ ΠΥΛΕΣ ΤΟΥ «ΑΔΗ»


Αχέρωντας: Ποταμός που πηγάζει από τα Κασσωπαία όρη και εκβάλλει στο Ιόνιο. Άλλοτε στις εκβολές του σχημάτιζε με τον ποταμό Κωκυτό (Βούβα) μια ελώδη λίμνη, την Αχερουσία. Εκεί κατά την αρχαιότητα πιστεύονταν πως βρισκόταν οι «Πύλες του Άδη». Εκεί ο Χάρων διαπόρθμευε τις ψυχές των θνητών στο Τάρταρο με αντίτιμο ένα οβολό!
Στο σημερινό χωριό Μεσοπόταμο, ανακαλύφθηκε το μόνο γνωστό στον ελληνικό χώρο Νεκρομαντείο (Νεκρομαντείο). Πρόκειται για ένα εκπληκτικό κατασκεύασμα δαιδαλωδών διαδρομών που οδηγούν σε υπόγεια αίθουσα, την ιερή κρύπτη. Κάποια από τα ευρήματα, θεωρείται ότι πρόκειται για υπολείμματα μιας μηχανής, ενός είδους γερανού που το χρησιμοποιούσαν οι ιερείς για την εμφάνιση των ειδώλων των νεκρών στους προσκυνητές. Οι χώροι αυτοί χρονολογούνται από τα τέλη του 4ου αρχές 3ου αιώνα π.Χ.
Οι δαιδαλώδεις και με μεγάλο πάχος τοίχοι, σε συνδυασμό με τις παρενέργειες της ειδικής δίαιτας (κουκιά και λούπινα) στην οποία υποβάλλονταν οι προσκυνητές, δημιουργούσαν τις αναγκαίες προϋποθέσεις για την επικοινωνία με τις ψυχές των νεκρών। Φεύγοντας οι επισκέπτες του ιερού, ακολουθούσαν διαφορετική διαδρομή και έπρεπε να τηρήσουν απόλυτη εχεμύθεια για τα όσα είδαν και άκουσαν, για να μη διαπράξουν ασέβεια στις θεότητες του Κάτω Κόσμου! Το Νεκρομαντείο πυρπολήθηκε και καταστράφηκε από τους Ρωμαίους το 167 π.Χ॥ Στους αρχαίους χρόνους το ιερό ανήκε στους Θεσπρωτούς. Επάνω σ’ αυτό το χώρο έχει κτιστεί χριστιανικός ναός, η Μονή του Αγίου Ιωάννη του προδρόμου περί τον 18ο αιώνα μ.Χ.. Είναι ένας τόπος που προκαλεί δέος, για όποιον νοητά μπορεί «να ζήσει» το απώτερο παρελθόν και «να μπει» στην ψυχή των ανθρώπων της εποχής!




Η ΑΡΤΑ ΜΕ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΚΑΙ ΣΤΗ ΝΑΥΜΑΧΙΑ ΤΗΣ ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ


Στην αρχαιότητα ονομαζόταν Αμβρακία (Αμπρακία) και χτίστηκε τον 7ο αιώνα π.Χ. από τον Γόργο, γιό του τύραννου της Κορίνθου Κυψέλου. Στους Μυδικούς (Περσικούς) πολέμους οι Αμπρακιώτες διακρίθηκαν στέλνοντας στολίσκο 7 πλοιαρίων και 500 άνδρες στης Πλαταιές. Κατά τον Πελοποννησιακό πόλεμο η πόλη ήταν σύμμαχος των Σπαρτιατών. Επί Μακεδονικής κυριαρχίας η Αμβρακία δωρίθηκε από τον Αλέξανδρο (γιό του Κάσσανδρου) στον Πύρρο ο οποίος την κατέστησε πρωτεύουσα του βασιλείου των Μολοσσών. Το 171 π.Χ. κατελήφθη από τους Ρωμαίους και από τότε άρχισε η παρακμή της. Με την ίδρυση της Νικόπολης, πολλοί από τους κατοίκους εγκαταστάθηκαν εκεί. Φαίνεται να κατοικήθηκε πάλι μετά την επιδρομή των Γότθων (6ος αιώνας), για να γνωρίσει και νέα ακμή επί Μιχαήλ του Παφλαγόνος (1040 μ. Χ.) όταν οι Νικοπολίτες προσχώρησαν στους Βούλγαρους.
Μετά την Άλωση της Κωνσταντινουπόλεως από τους Φράγκους (1204) η Άρτα έγινε πρωτεύουσα του Δεσποτάτου της Ηπείρου που ίδρυσε ο Μιχαήλ Άγγελος Κομνηνός. Το 1449 κατελήφθη από τους Τούρκους. Πιθανότατα, πιο γνωστή να είναι η Άρτα από τον θρύλο του Γεφυριού της που «ολημερίς το χτίζανε, το βράδυ γκρεμιζόταν» και στέριωνε μόνον όταν «χτίστηκε» (θυσιάστηκε) στα θεμέλιά του η γυναίκα του πρωτομάστορα. Πρόκειται για οκτάτοξο λίθινο γεφύρι πάνω από τον ποταμό Άραχθο, τα θεμέλια του οποίου είναι Ρωμαϊκά. Χτίστηκε πάντως επί εποχής των Δεσποτών και ανακατασκευάστηκε επί Τουρκοκρατίας με έξοδα κάποιου Γιάννη Θειακογιάννη (17ος αιώνας).






ΠΡΕΒΕΖΑ: ΕΝΑΛΛΑΓΕΣ ΚΑΤΑΚΤΗΤΩΝ


Ως πιθανός χρόνος ίδρυσης της Πρέβεζας αναφέρεται περίπου το 1200 π.Χ.. Η ονομασία της στην αλβανική γλώσσα σημαίνει «πέρασμα» (από την Ήπειρο στην απέναντι Ακαρνανία με πλησιέστερο σημείο το Άκτιο)। Το 1495 κατακτήθηκε από τους Τούρκους και έκτοτε εναλλασσόταν στην κυριαρχία Τούρκων και Βενετών μέχρι το 1797 οπότε περιήλθε στην κατοχή των Γάλλων. Αλλά μετά τη μάχη της Νικοπόλεως μεταξύ Τούρκων και Γάλλων, η πόλη έπεσε οριστικά στα χέρια του Αλή πασά και έμεινε κάτω από τον Τουρκικό ζυγό μέχρι τους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912 – 1913.




ΠΑΡΓΑ: ΕΠΙΣΗΜΗ ΙΔΡΥΣΗ ΤΟ 1401


Η γραφικότατα αυτή γωνία της Ηπειρωτικής γης, φέρεται να έγινε οικισμός τον 12ο αιώνα μ.Χ., και αναφέρεται από τον Ιωάννη Κατακουζηνό μόλις το 1337. Η επίσημη ίδρυση της πόλης έγινε το 1401 όπως καταγράφεται σε βενετικό έγγραφο και χτίστηκε κοντά στον αρχικό του 12ου αιώνα.
Οι κάτοικοι της περιοχής έμειναν για αρκετά χρόνια κάτω από την κυριαρχία του Αλβανοσερβοβλάχου Μποκόη, ώσπου το 1342 την κατέλαβαν Βενετοί και την είχαν υπό την κατοχή τους έως το 1440। Το 1452 την κατέλαβαν οι Τούρκοι, για να την ξαναπάρουν οι Βενετοί το 1454 διατηρώντας την κυριαρχία τους έως την δεύτερη επίθεση των Τούρκων το 1701! Ακολούθησε η Γαλλική και στην συνέχεια η Αγγλική κατοχή. Το 1819 αγόρασε την Πάργα από τους Άγγλους ο Αλή πασάς έναντι του ποσού των 150.000 λιρών. Με συνθήκη όμως που υπεγράφη, οι κάτοικοι εκπατρίστηκαν και κατέφυγαν στα νησιά του Ιονίου με κυριότερο χώρο διαφυγής τους την Κέρκυρα.




ΘΕΣΠΡΩΤΙΑ: ΜΕ ΕΝΕΡΓΟ ΡΟΛΟ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΤΡΩΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ


Στο βορειοδυτικό αυτό μέρος της Ηπειρωτικής γης υπολογίζεται ότι έζησε από Παλαιολιθική και Νεολιθική εποχή (40.000 – 2.500 π.Χ.) ο τύπος ανθρώπου του Neanderthal και του Homo Sapiens.
Πελασγοί, Κάρες, Λέλεγες ήταν τα προελληνικά φύλλα και κατοίκησαν στην περιοχή, όπως άλλωστε και σ’ όλη την Ήπειρο, για να ακολουθήσουν μετά, κατά τη Μεσοελλαδική περίοδο, (1900 – 1600 π.Χ.), οι Θεσπρωτοί κατεβαίνοντας από τα βόρεια. Σ’ αυτούς οφείλεται και οι ονομασία Θεσπρωτία.
Από νωρίς οι Θεσπρωτοί εμφανίζονται ως υπολογίσιμο ναυτιλιακό έθνος, το οποίο λαμβάνει ενεργό μέρος στον Τρωικό Πόλεμο, αλλά και τους Περσικούς Πολέμους. Στην περιοχή της Παραμυθιάς υπάρχουν ερείπια Πελασγικών τειχών που αποδεικνύουν τη θέση της αρχαίας πόλης Ελλά όπου βασίλευε ο παππούς του Ομηρικού ήρωα Αχιλλέα! Η κάθοδος των Δωριέων (περί το 1100 π.Χ.) αναγκάζει και Θεσπρωτούς να μεταναστεύσουν. Με ηγέτη τον Θεσσαλό προς τη Θεσσαλία και τον Γραικό προς τη Βοιωτία. Γράες (= Γραικοί) αποίκησαν την Κύμη της Ιταλίας τον 8ο αιώνα. Ίσως αυτοί να «ήταν η αιτία» που οι Λατίνοι μας ονόμασαν Γραικούς – Graecia! Τα επόμενα χρόνια, στη γη της Θεσπρωτίας κατοικούν άποικοι Ηλείοι και Κορίνθιοι. Μέρος λαμβάνουν και κατά τον Πελοποννησιακό Πόλεμο. Μεγάλη ναυμαχία έλαβε χώρα στα Σύβοτα (433 π.Χ.) ανάμεσα στο συμμαχικό στόλο των Κορινθίων και του ενωμένου στόλου Κερκυραίων και Αθηναίων!
Πολιτιστικό και θρησκευτικό κέντρο των Θεσπρωτών αναδεικνύεται η Ελέα (κοντά στο χωριό Βέλιανη της Παραμυθιάς). Δεύτερη έδρα του Κοινού των Θεσπρωτών ήταν η πόλη Τιτάνη (σημερινή Γκούμανη).
Κατά τα μακεδονικά χρόνια και η Θεσπρωτία, όπως εξάλλου και όλη η Ήπειρος, προσδένεται στο άρμα των ισχυρών της εποχής, των Μακεδόνων. Αγωνίζεται στο πλευρό τους εναντίον των Ρωμαίων και μετά την ήττα του Περσέα στην Πύδνα (168 π।Χ.) γίνεται μέρος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Στα Βυζαντινά χρόνια ανήκει στο Ανατολικό Ρωμαϊκό κράτος, ωσότου δημιουργήθηκε το Δεσποτάτο της Ηπείρου. Το 1431 υποκύπτει στον Τουρκικό ζυγό και απελευθερώνεται με τους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912 – 1913.






ΠΥΡΡΟΣ: ΣΕ ΑΝΑΤΟΛΗ ΚΑΙ ΔΥΣΗ!


Βασιλιάς της Ηπείρου, από τους σημαντικότερους στρατηγούς της αρχαιότητας (318 – 272 π।Χ.). Σε ηλικία 15 ετών ανέβηκε στο θρόνο, έχοντας όμως επιτρόπους κάποιους συγγενείς του. Το 303 εκδιώχτηκε από τη χώρα του και κατέφυγε κοντά στον Δημήτριο τον Πολιορκητή με τον οποίο πολέμησε στη μάχη της Ιψού. Το 296 π.Χ. με την βοήθεια του πεθερού του βασιλιά της Αιγύπτου, Πτολεμαίου επανακτά τον θρόνο του στην Ήπειρο. Ενσωματώνει στο κράτος του την Αμβρακία, τη μέση Μακεδονία (έως τον ποταμό Αξιό), την Κέρκυρα. Πολεμώντας τον πρώην προστάτη του, Δημήτριο τον Πολιορκητή, γίνεται βασιλιάς και της Μακεδονίας! Το 286 όμως χάνει πολλές από τις κτήσεις του και επιστρέφει στο αρχικό του κράτος την Ήπειρο. Η ανησυχία του όμως τον οδηγεί τώρα να επεκτείνει το κράτος του προς τη Δύση. Ως σύμμαχος των Τυραντίνων, πολεμά τους Ρωμαίους (281), έχοντας μαζί του στρατό από 30.000 άνδρες και πολλούς ελέφαντες. Νικά τους Ρωμαίους (280), έχασε όμως το μεγαλύτερο μέρος του στρατού του, εξ’ ου και η φράση «Πύρρειος Νίκη»! Κλείνοντας ειρήνη με τους Ρωμαίους, περνά στη Σικελία για να πολεμήσει εναντίον των Καρχηδονίων. Ανακηρύχθηκε ηγεμόνας της Σικελιωτικής Ομοσπονδίας. Η απολυταρχική όμως συμπεριφορά του, δημιούργησε πολλές δυσαρέσκειες και αναγκάστηκε να φύγει. Ηττάται εν συνεχεία από τους Ρωμαίους και επιστρέφει στην Ήπειρο την οποία βρήκε σχεδόν διαλυμένη ως κράτος, Ήπειρο στην οποία είχε αφήσει ως κυβερνήτη τον γιό του Έλενο. Νέες προσπάθειες για «ανάσταση» του μεγάλου του κράτους. Ανακτά την Κέρκυρα και τη Μακεδονία… Σπεύδει προς την Πελοπόννησο, πολιορκεί τη Σπάρτη, χωρίς αποτέλεσμα, επιστρέφει προς το Άργος, του οποίου ο βασιλιάς Αρέας έλειπε στην Κρήτη. Κι εδώ όμως χωρίς αποτέλεσμα, αφού τον πρόλαβε ο Αντίγονος ο Γονατάς! Παρ’ όλα αυτά, επιτέθηκε στην πόλη κι άρχισε οδομαχίες. Κι ενώ ο στρατός του νικούσε, λέγεται ότι κάποια γυναίκα, του έριξε από το παράθυρό της μια κεραμίδα… Ο Πύρρος ζαλίστηκε, έπεσε από το άλογό του και τότε βρήκε την ευκαιρία ένας Μακεδόνας και τον σκότωσε!




ΙΩΑΝΝΙΝΑ: Η ΠΟΛΗ ΤΩΝ ΘΡΥΛΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΔΟΣΕΩΝ


Η πρώτη γραπτή μαρτυρία για την περιοχή επάνω στην οποία εδραιώθηκε ο αρχικός οικισμός των Ιωαννίνων, προέρχεται από τα γραπτά του Βυζαντινού συγγραφέα Προκοπίου. Εκεί γίνεται λόγος για έναν λόφο που ορθώνεται στα νερά της λίμνης, στο μέσον της οποίας είναι ένα νησί. Σ’ αυτόν τον βράχο ο Ιουστιανός κατά την τρίτη δεκαετία του 600 μ.Χ. έκτισε μια οχυρότατη πόλη με τείχος γύρω της και σ’ αυτήν την πόλη μετέφερε και συνώκισε τον πληθυσμό μιας άλλης, αρχαίας αυτής, που ήταν περιτριγυρισμένη από πολλά νερά, γι’ αυτό και ονομαζόταν Εύροια. Γι’ αυτή την Εύροια, οι γνώμες διίστανται. Άλλοι υποστηρίζουν ότι πρόκειται για παρακείμενη πόλη κι άλλοι για την Εύροια της Θεσπρωτίας. Ωστόσο σώζεται επίσης μια παράδοση στους Εβραίους των Ιωαννίνων, σύμφωνα με την οποία οι πρόγονοί τους είχαν καταφύγει κι εγκατασταθεί στα Ιωάννινα από τον καιρό ακόμα της αλώσεως της Ιερουσαλήμ και της καταστροφής (70 π.Χ.) του δεύτερου Ναού. Πάντως, η Ευροία είναι μάλλον απίθανο να ήταν αρχαιότερη του 168 π.Χ., έτος κατά το οποίο ο Ρωμαίος Ύπατος Αιμίλιος Παύλος κατέστρεψε εβδομήντα από τις πιο σημαίνουσες πόλεις της Ηπείρου, εξανδραποδίζοντας ταυτόχρονα και 150.000 Ηπειρώτες. Μόλις τον 7ο αιώνα πάντως πρωτοεμφανίζεται το όνομα «Ιωάννινα». Ο πληθυσμός της πρέπει να ήταν ανάμεικτος, από Χριστιανούς και Εβραίους αρχικά, για να συρρεύσουν στη συνέχεια και άλλοι. Κατά τον 10ο και 11ο αιώνα στην Ήπειρο σημειώνονται επιδρομές Βουλγάρων. Στις αρχές του 11ου αιώνα εμφανίζονται οι Ιταλονορμανδοί του Ροβέρτου Γυισκάρδου και του Βοημούνδου, «πρόδρομοι» των Σταυροφόρων. Το 1204 με την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης από τους Φράγκους, ιδρύεται και το Δεσποτάτο της Ηπείρου με πρωτεύουσα τα Ιωάννινα. Στα μέσα του 13ου αιώνα εμφανίζονται στην ιστορία τα πρώτα Αλβανικά φύλλα που επρόκειτο να επιδράσουν στην ιστορία της Ηπείρου γενικότερα.
Το 1319 το Γιαννιώτικο Κάστρο συνάπτει συνθήκη συνθηκολόγησης με την Κεντρική Εξουσία του απελευθερωμένου πια Βυζαντίου. Από τις αρχές του 14ου αιώνα κυκλοφορούν στην Ήπειρο τα κατακτητικά Τουρκικά στίφη, καθώς και τα Αλβανικά φύλα. Οι Ιωαννίτες συνθηκολογούν πότε με τους μεν και πότε με τους δε, ανάλογα με τις περιστάσεις. Περί το 1388 ο Δεσπότης του Κάστρου Ιζάουλος μεταβαίνει στη Θεσσαλονίκη που την είχε ήδη κατακτήσει ο Βαγιαζήτ και ζητά απ’ αυτόν προστασία και «προσκυνώντας» τον, γίνεται υποτελής του. Τότε ήταν που πρωτοεγκαταστάθηκαν στα Ιωάννινα τουρκογενή στοιχεία. Μετά την πανωλεθρία των Τούρκων από τον Ταμερλάνο (1400), το Γιαννιώτικο Κάστρο έγινε πάλι αυτοκυρίαρχο, αλλά λίγο μετά καταλαμβάνεται από τους Αλβανούς. Εμφανίζεται όμως τώρα ο Δούκας της Κεφαλονιάς Κάρολος Τόκκος ο οποίος με τη συνεργασία των ντόπιων, αποδιώχνουν τους Αλβανούς. Νέες επιθέσεις των ανασυνταγμένων Τούρκων, αναγκάζουν τους Ιωαννίτες να συνθηκολογήσουν με τον Σινάν Πασά, επιτυγχάνοντας μια αυτοτέλεια.
Το 1611 ο Δεσπότης Διονύσιος, εκπροσωπώντας στη Βαλκανική την πολιτική των Ισπανών και του Πασά, ηγείται επαναστάσεως και επιτίθεται κατά των Ιωαννίνων. Ηττάται όμως, συλλαμβάνεται και γδέρνεται ζωντανός. Οι Χριστιανοί τότε διώκονται από το Κάστρο. Τον 18ο αιώνα ολόκληρη η Ήπειρος αντιμετωπίζει αναταραχές εξ αιτίας των συγκρούσεων των Αλβανών μπέηδων, η τοποθέτηση όμως του Αλή Πασά στα Ιωάννινα έφερε την ηρεμία στην περιοχή για αρκετά χρόνια.

3 σχόλια:

THOMAS preveza είπε...

υπεροχο το blog σου που εχει σκοπο να αναδειξει,την ιστορια,την ομορφια αλλα και τα μεγαλα ταλεντα που βγαζει η ηπειρος.
αν μου επιτρεπεις θα ηθελα να συμπεριλαβω το blog σου στο δικο μου.http://preveziotis.blogspot.com/
την καλησπερα μου,κατσανος θωμας απο ασσο πρεβεζης.

ΘΕΟΦΑΝΗΣ είπε...

απο ταλεντα η ηπειρος.ΣΤΗΣ ΠΑΠΑΔΑΤΕΣ ΠΛΙΑΤΣΙΚΟ.ΤΣΑΜΙΔΕΣ.Μανα και κορι αφαιρεσαν κλιρονομικο μεριδιο απ α βαθμου συγγενειας.ΑΤΥΠΗ ΑΓΟΡΑΠΩΛΗΣΙΑ.

Ανώνυμος είπε...

ΠΑΡΑΔΟΣΗ

Τρες αδελφαδες ειμαστε κι οι τρεις μας παινεμενες.
Η μια χτισε το Δουναβή κι η γιάλλη τον Αφράτη και γω το κακοριζικο της Αρτας το γιοφυρι.

Ετσι το ακουσα καποτε απο τη γιαγια μου